Inspiratie opgedroogd

Vandaag post ik met dit schrijfseltje mijn veertigste dagelijkse blogpost. De ene keer had ik volop inspiratie en bleef die dag maar schrijven. Vandaag wilde ik al bijna toegeven aan de gedachte dat ik voor het eerst geen dagelijkse post zou posten. Heb namelijk echt geen idee waar ik het over zou moeten hebben.

Toch maar even vlak voor het slapengaan WordPress aangeslingerd. Zelfs de dagelijkse schrijfopdrachten zijn de laatste tijd weinig inspirerend. Noem 5 favoriete vruchten is de opdracht van vandaag. Uit pure armoede besluit ik daar dan maar een blogpostje aan te wijden. Maar wat blijkt….., er is een storing. De opdracht verschijnt niet in mijn vers geopende blogpost.

Overigens slaat mijn innerlijke criticus ook weer behoorlijk toe. Leuk hoor die schrijfseltjes iedere dag. Maar profileer je je hier nu op een positieve manier mee als in potentie professioneel tekstschrijver? Ik weet het niet. Heb eerder het idee dat dit niet het geval is dan dat het wel zo is. Aan de andere kant werk ik momenteel helemaal niet als journalistiek, communicatiemedewerker of tekstschrijver, dus wat zeur ik nou?

Zo, dat was het weer voor vandaag. Ik zit nu voor mijn gevoel op een tweesprong. Of ik ga door met ook zo nu en dan maar wat voor de vuist weg schrijven zoals ik nu doe. Dan lukt het wel om elke dag een postje te posten. Of ik leg de lat weer wat hoger en sta mezelf ook toe zo nu en dan één of misschien zelfs meerdere dagen niks te posten. We zullen zien.

P.S. Grappig overigens dat ik me eergisteren nog verbaasde over het niet prominent in het nieuws zijn van de gevolgen van de huidige droogte. Ik had het nog niet gedacht en er over geschreven of de nieuwsberichten beginnen al te komen. Zoals bijvoorbeeld het artikel op de voorpagina van de NRC over de groeiende behoefte aan schaarser wordend drinkwater en waarom het ons Nederlanders niet lukt spaarzamer met water om te gaan. Of het NOS bericht dat de waterschappen op de Veluwe en in Brabant maatregelen moeten nemen vanwege de droogte. Blijkbaar was ik net iets te vroeg met het uiten van mijn verbazing over de nieuwsluwte rondom de droogte.

Bio

Als ik iets lastig vind dan is het wel een bio over mezelf te schrijven voor mijn blog. Wat zeg je over jezelf en hoe spreek de lezer toe?

Schrijf je gewoon in de ik-vorm of doe je het toch in de derde persoon enkelvoud. Dat eerste is natuurlijk veel persoonlijker. Het tweede creëert weer genoeg afstand om schaamteloos de loftrompet over jezelf af te steken.

Ik vind hem lastig. Gelukkig leest toch geen hond dit blog. Maak ik me eigenlijk druk om niks. Al zou ik hier volstrekt poep praten dan valt het nog niemand op. Toch?

Droogte

In de zomer van 2018 liep ik stage bij de regionale omroep RTV Oost. Voor de tweede keer. Een periode die ook wel bekendstaat als komkommertijd. Een nieuwsluwe periode. Behalve dit jaar. Dit jaar was het droger dan het lange tijd geweest was.

De laatste keer dat extreme droogte Nederland teisterde was in 1976. Kijkend naar de KNMI droogtemonitor bleef 2018 lange tijd onder dit recordjaar, om vervolgens in midden juli toch alsnog 1976 te overtreffen.

De actuele KNMI Droogtemonitor van vandaag.

De ene zijn dood is de ander zijn brood zeggen ze wel eens. In zekere zin gold dat ook voor mij dit jaar. In plaats van een gezapig voortkabbelende stage te volbrengen was het nu immers een hele dynamische periode. Vanuit journalistiek oogpunt gezien prachtig dus.

We maakten speciale themauitzendingen en als stagiair had ik de mazzel me extra in de materie te kunnen verdiepen. Dus verdiepte ik me in de noodscenario’s, alle informatie op het gebied van watermanagement op www.rijkswaterstaat.nl en werd in korte tijd een waterexpert. Met als gevolg dat mijn stage niet voortkabbelde maar een heerlijke dynamische periode was.

Afbeelding van Rijkswaterstaat waarin het waterbeheer van Nederland weergegeven wordt.

Waarom ik hier ineens over begin? Omdat ik vandaag in de NRC een artikel over het in de toekomst anders moeten omgaan met water lees. Was het vroeger bij wateroverlast in natte periodes gebruikelijk water zo snel mogelijk via de rivieren naar zee af te voeren, nu moeten we water meer vasthouden. Zodat we water hebben als het droger is. En droger wordt het.

In 2018 was het voor het eerst sinds 1976 extreem droog. Een droogte die voor de boeren, scheepvaart en waterbeheerders in Nederland in dat jaar tussen de 450 en 2080 miljoen euro schade opleverde.

Gek eigenlijk dat de droogte van dit jaar tot nu toe veel erger is dan in 1976 én 2018 maar dat je er niemand over hoort? Is er ineens geen urgentie meer? Het is dat ik tegenwoordig journalistiek niet actief ben, anders zou ik op zoek gaan naar antwoorden.

Better Man: De Waarheid Achter Robbie Williams’ Leven

Vanavond begonnen aan de film Better Man. De biopic over Robbie Williams. In eerste instantie vond ik het maar raar dat de hoofdrol door Williams als aap werd gespeeld. Maar nu, na iets meer dan de helft gezien te hebben begrijp ik het wel.

Aan drank en drugs verslaafd zijnd en lijdend aan een enorm imposters syndroom ging hij nogal gebukt onder het succes en de roem die hij zelf nastreefde maar hem uiteindelijk volledig in bezit nam. Oftewel, he had a monkey on his shoulder. Morgen maar gelijk de tweede helft kijken. Ben benieuwd hoe ik dat deel van zijn leven ga ervaren.

The Steeltown Murders

Vanavond de laatste aflevering gezien van de vierdelige BBC serie rond de verdwijning van en de moord op de twee jonge 16 jarige meisjes Geraldine Hughes en Pauline Floyd in Wales in september 1973.

Heen en weer switchend van 2002 naar 1973 en weer terug wordt minutieus uiteengezet hoe destijds het politieonderzoek uitgevoerd werd. Welke fouten gemaakt werden en hoe onterecht de eerdere moord op Sandra Newton in juli van dat jaar niet bij het onderzoek betrokken werd. Hoe op een gegeven moment het grootschalige politieonderzoek stopgezet wordt en de moordenaar onbekend blijft.

Monomane rechercheur

Vijfentwintig jaar later wordt alsnog een bruikbaar DNA spoor gevonden. Wat er toe leidt dat het onderzoek heropend wordt. Maar weer dreigt onbekend te blijven wie de drie meisjes destijds vermoord heeft. Eerst het DNA van 500 verdachten zien te verkrijgen en te vergelijken met het gevonden spoor is als het schieten op een mug met hagel. Het kost veel tijd, energie, moeite en vooral geld maar leidt nergens toe.

Ondertussen neemt de druk om ook nu het onderzoek stop te zetten toe. Resultaten blijven immers uit terwijl juist in die periode fors wordt bezuinigd op de politie. Toch zet de monomane rechercheur die ook bij het oorspronkelijke onderzoek betrokken was door. Samen met zijn twee collega’s en hun superieur Jackie blijven ze verwoed proberen deze cold case op te lossen.

Toegevoegde waarde

Besloten wordt het over een andere boeg te gooien. Het DNA van de vermoedelijke dader wordt op bijzonderheden onderzoekt en vergeleken met mogelijk familiare DNA. Dit levert een hit op met iemand die de zoon van de vermoedelijke dader is.

In het begin moest ik wennen aan het veelvuldig heen en weer gaan van 1973 naar 2002 en weer terug. Meestal ergert dit me. Lijkt het amper van toegevoegde waarde te zijn. Zoals Lucy Mangan in de recensie van de serie in The Guardian terecht opmerkt is dat nu anders. het is noodzakelijk en verhelderend.

Survivors guild

Artikelen teruglezend valt op hoe het de mensen in de regio waar dit alles plaatsvond van hun stuk bracht. In Port Talbot en omgeving gebeurden nooit dit soort schokkende geweldsmisdrijven. Nu bleek dankzij het DNA onderzoek van 25 jaar later zelfs dat het om een seriemoordenaar ging.

Wat ik zelf het meest opvallende aan de serie vond was niet eens het politieonderzoek. Nee, de manier waarop twee gebeurtenissen in 1973 voor altijd het leven van de betrokkenen tekende dat is waar het volgens mij echt om gaat in deze reeks. Zowel het leven van de ouders van de vermoorde meisjes, de rechercheur als de vriendin die haar hele leven aan survivors guild leed omdat haar vader voorkwam dat ze met haar vriendinnen op stap ging.

Al met al voor de mensen met een NPO Plus abonnement een serieuze kijktip.

De trailer van de serie

Een uitgebreid reconstructie over hoe de als Saturday Night Strangler bekendstaande moordenaar gepakt is.

Recensie in The Guardian